Werkomgeving Linux Mint

De (eigen) werkomgeving van Linux Mint is er in twee hoofdvarianten: Mate en Cinnamon. Verder zijn er nog twee “kleinere” varianten: Xfce en KDE.

Mate (spreek uit: maatee, dus niet op z’n Engels, want hij is vernoemd naar de Zuidamerikaanse drank Maté) was vroeger net iets stabieler dan Cinnamon. Het is een geslaagde poging om de vroegere werkomgeving van Ubuntu, Gnome 2, door te ontwikkelen. Daarmee is Mint eenvoudig en intuïtief te bedienen. Mate is bovendien snel, stabiel en betrouwbaar. Zijn afhankelijkheid van de “oude” Gnome 2 betekent echter wel, dat Mate tegenwoordig niet erg geavanceerd meer is en bepaalde moderne functies mist.

De bestandbeheerder van Mate heet Caja, maar is onder de motorkap eigenlijk Nautilus, de gewone Gnome-bestandbeheerder. Het kladblokje heet Pluma, maar is eigenlijk gewoon Gedit.

Cinnamon is gebaseerd op de moderne Gnome 3 en is (zelfs wanneer hij zonder driedimensionale effecten draait) tegenwoordig waarschijnlijk net zo stabiel als Mate: in de afgelopen jaren is hij sterk verbeterd. Het is de meest geavanceerde en moderne werkomgeving van Mint, en wordt beschouwd als het vlaggeschip. Cinnamon doet wel een wat grotere aanslag op de systeemkracht dan Mate. Groot voordeel: Cinnamon is beslist de allermooiste van de werkomgevingen van Mint!

De bestandbeheerder van Cinnamon heet Nemo, en is een aftakking van Nautilus, de gewone bestandbeheerder van Gnome. Nemo is ook de naam van de kapitein van de onderzeeër Nautilus, in het bekende verhaal van Jules Verne….

Xfce: verder heeft Mint ook nog een Xfce-versie, die een stuk lichter is dan zowel Mate als Cinnamon. Daardoor is de Xfce-versie zeer geschikt voor oudere computers.

De bestandbeheerder van Mint Xfce heet Thunar, en het kladblokje is Gedit.

KDE: de KDE-versie is even zwaar als de Cinnamon-versie, en vooral interessant voor mensen die houden van een enorme massa instel- en afstel-opties in de menu’s. Meer iets voor gevorderden dus.

Linux Mint Debian Edition: niet voor productiemachines

Als nevenproject heeft Mint nog een versie die is gebaseerd op Debian en niet op Ubuntu: Linux Mint Debian Edition (LMDE). LMDE heeft iets bijzonders: het is een zogeheten “rollende uitgave” (rolling release). Met als voordeel een eenmalige installatie en altijd de nieuwste programmaversies, maar met als nadeel een lagere betrouwbaarheid en mindere stabiliteit. En dat merkt u in de praktijk. LMDE is daarom geen aanrader voor machines die het altijd goed moeten doen. Daarvoor is een “vastgezette uitgave” (fixed release) als de hoofdversie van Mint, het meest geschikt. Met zo’n vastgezette uitgave kunt u overigens vijf jaar vooruit.

De 32-bits-versie of de 64-bits-versie?

De “veiligste” keuze was altijd de generieke 32-bitsversie van Mint. Maar dat is inmiddels veranderd, want 64-bits is steeds meer de norm geworden. Kortom: kies bij voorkeur 64-bits! Daarmee ontketent u de volledige kracht van uw apparatuur.

Belangrijke uitzondering: oudere computers met “slechts” 2 GB RAM-geheugen of minder.

In een 64-bit-systeem gebruiken de programma’s meer RAM-geheugen dan diezelfde programma’s in een 32-bit-systeem. Bij oudere computers met betrekkelijk weinig RAM (2 GB of minder) is het dus beslist verstandiger om 32-bit te kiezen. Want bij 2 GB of minder, merkt u het prestatieverschil ook nog bij eenvoudig “licht” thuisgebruik.

Computers met voorgeïnstalleerde Windows 8:  kies daarvoor beslist 64-bits-Mint om te installeren, en niet 32-bits. Een moderne Windows 8-computer met UEFI, heeft een 64-bits-besturingssysteem nodig.

PAE-kernel

Overigens: als uw computer meer dan 3 GB RAM-geheugen heeft, hoeft u niet per se voor 64-bits te kiezen. Er is namelijk tegenwoordig een oplossing voor het “32-bit geheugengat (memory hole)”: de speciale PAE-kernel.

Bij 4 GB RAM-geheugen hebt u met een 32-bits besturingssysteem, in beginsel slechts gedeeltelijk profijt van de vierde GB (wegens het zogenaamde “32 bit memory hole”). De GB’s boven de 4 GB worden dan zelfs helemaal niet gebruikt.

Maar men heeft een speciale aanpassing gemaakt voor 32-bits-kernels, de zogenaamde PAE kernel. De kernel is het hart van het besturingssysteem. Een PAE-kernel heeft geen last van het geheugengat, en kan zelfs maximaal 64 GB RAM-geheugen bedienen!

Mint installeert automatisch de PAE-kernel.

Processor zonder PAE-ondersteuning?

Hebt u een processor zonder PAE-ondersteuning? Dan bent u aangewezen op Mint 13, omdat die nog steeds deze oude processoren ondersteunt. Of uw processor PAE-ondersteuning heeft kunt u nakijken via een terminalopdracht, bijvoorbeeld in de uitprobeersessie van de installatie-DVD. Namelijk als volgt:
Open een terminalvenster, kopieer en plak daarin de volgende opdrachtregel:
grep –color=always -i PAE /proc/cpuinfo

Druk op Enter. Indien er tussen de vlaggen pae staat (in het rood, dus het valt op), dan ondersteunt uw processor PAE.

Deze info komt grotendeels van deze website.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s